Dnia 16 lipca odbyłem dwa loty na pokładzie Saaba 340A. Maszyna należy do polskiego przewoźnika cargo - SprintAir. Samolot o znakach rejestracyjnych SP-KPV zabrał nas z Warszawy do Kowna. Saaba pilotowała załoga w składzie - kapitan Damian Szczurek i pierwszy oficer Bogdan Daszkiewicz. Oto krótka relacja z odbytych lotów.
W siedzibie firmy muszę pojawić się dość wcześnie, bo o godzinie 5:40 zaplanowany mamy odjazd załóg na lotnisko. Nie przywykłem do wstawania o 4:30 jednak raz na jakiś czas można się na takie poświęcenie zdobyć, zwłaszcza jeśli nagrodą ma być wzniesienie się w przestworza. Za oknem powoli zaczyna świtać, załogi są gotowe, pakujemy się do firmowego busa i odjazd!
Kilkanaście minut później jesteśmy już na warszawskim Okęciu, jednak nie stajemy jak to zwykle bywa w kolejce do odprawy. Szybko przechodzimy przez kontrolę bagażową, na płycie lotniska ponownie wsiadamy do firmowego samochodu i dojeżdżamy prosto pod zaparkowane, czekające na płycie samoloty. Na załogi czekają 3 Saaby i Turbolet. Nasz dzisiejszy kapitan – Damian informuje mnie, że polecimy Victorem (czyli SP-KPV; literę V – w letter code czyta się Victor). Wykorzystując parę chwil oczekiwania na lądowanie samolotu UPS z Kolonii, którego paczki mamy zabrać dalej do Kowna, robię kilka zdjęć Victora z zewnątrz. UPS siada na pasie 33, kołuje na swój stand i już po chwili w naszym kierunku jadą wózki z paczkami. Załoga szykuje samolot do lotu, podczas gdy z tyłu obsługa naziemna pakuje fracht.

Jesteśmy już zapakowani, silniki pracują, zajmuję miejsce na jump seacie i SprintAir 6910 rozpoczyna kołowanie. Jesteśmy już przed pasem 29, kolejka jest mała, przed nami tylko Embraer 170 PLL LOT, po chwili zajmujemy pas 29, zgłaszamy gotowość do startu, dostajemy zgodę, kapitan przesuwa manetki do przodu i nasz Saab nabiera prędkości. Pierwszy oficer wpatrzony w przyrządy podaje kolejne osiągnięte prędkości, V1, rotate, V2 i już po chwili wznosimy się w powietrze. Po pierwszym zakręcie mamy dobry widok na warszawskie Okęcie, chwilę później widzimy pas na bemowskich Babicach. Wznosimy się na FL190 (19 tys. stóp). Na wysokości przelotowej mamy za oknem temperaturę -11 stopni i na wycieraczkach łapiemy niewielkie oblodzenie.
Jednak na FL190 nie lecimy zbyt długo, gdyż cały lot trwa około godziny i wkrótce rozpoczynamy zniżanie na lotnisko w Kownie. Po kilkunastu minutach jesteśmy już w okolicy Kowna, w oddali widać lotnisko, ostatni zakręt i stabilizujemy się w osi pasa 08. Kilka mil przed przyziemieniem dostajemy zgodę na lądowanie i już po chwili podwozie dotyka betonu pasa. Kołujemy na nasz stand, pod samolot podjeżdżają ciężarówki UPS, rozpoczyna się rozładunek, a ja wraz z załogą udaję się do hali terminala, gdzie popijając kawę i rozmawiając czekamy na załogę drugiego lotu, który wystartował godzinę po nas.
Gdy wszyscy jesteśmy już w komplecie, wsiadamy do firmowego samochodu i jedziemy na kwaterę. Piloci mają sporo czasu by wypocząć przed następnym lotem, a ja mam w planach spacer po Kownie. Niestety kilkanaście minut po naszym przyjeździe, w mieście zaczyna padać. Deszczowa pogoda utrzymuje się już do końca, tym razem nie zobaczę Kowna… Ucinam sobie pogawędkę z kapitanem, chwilę grzebiemy w Internecie, do odlotu mamy jeszcze ponad 3 godziny. Krótka drzemka, jemy coś by się posilić i po chwili jesteśmy w drodze na lotnisko.

Ponownie przechodzimy przez kontrolę, terminal w Kownie jest prawie pusty, podobnie zresztą płyta lotniska. Załoga przygotowuje Saaba do lotu, pierwszy oficer zajmuje się systemami, podczas gdy kapitan dokonuje obejścia samolotu przed lotem, a ja znów mam chwilę by zrobić kilka zdjęć naszej maszyny z zewnątrz. Wsiadamy do samolotu, załoga kończy procedury, startup silników i rozpoczynamy kołowanie do pasa 08 - tego samego, na którym lądowaliśmy kilka godzin wcześniej. Zajmujemy pas, dostajemy zgodę na start, manetki do przodu i znów wznosimy się w powietrze.
Tym razem na wysokość przelotową zajmujemy FL200 czyli 20 tys. stóp. Samolot jest kilkaset kilogramów lżejszy niż poprzednio więc wznoszenie idzie trochę szybciej. Cały lot przebiega spokojnie, gdy rozpoczynamy zniżanie do Warszawy, za oknem widać słońce chylące się ku zachodowi. Ostatni zakręt przed lądowaniem, kierujemy się na punkt LIN, stabilizujemy się na ścieżce podejścia ILS do pasa 33, wieża wydaje nam zgodę na lądowanie i chwilę później nasz Saab powoli wytraca prędkość na pasie. Kołujemy na nasze stanowisko, załoga wyłącza silniki i wszystkie systemy, można wysiadać. Jeszcze pamiątkowe zdjęcia załogi przed samolotem, wsiadamy do busa, czekamy na załogę z Rygi i razem z nią jedziemy pod terminal. Przechodzimy przez terminal, załogi wsiadają do drugiego busa, który zawozi ich do siedziby firmy, a ja łapię autobus do domu.

Tak wyglądał mój dzień spędzony z załogami Sprint Aira. Muszę przyznać, że nie ma sensu porównywać lądowania z perspektywy pasażera do lądowania w kokpicie. Jest to zupełnie inne przeżycie, bez względu na typ i wielkość samolotu. Na koniec chciałbym podziękować SprintAirowi za umożliwienie obydwu przelotów oraz załodze Saaba w wersji cargo – pilotom, którzy choć na to zasługują, nie słyszą oklasków po lądowaniu.

Tekst i Zdjęcia: Jan Świderski

Pełna Fotorelacja: http://galeria.aircraft-world.pl/thumbnails-47.html